هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١٧ - امام على دربرابر دشواريها

درميان آنان كسانى يافت مى‌شدند كه على عليه السلام درباره آنان چنين مى‌فرمايد:

«آنان در حالى كه همه شب را با سجده و قيام مى‌گزراندند، ژوليده موى و غبار آلوده خود را به روشنائى صبح مى‌رساندند .. گونه و پيشانى را به نوبت بر خاك مى‌نهادند و ياد معاد چونان گدازه آتشفشانى از جاى مى‌كندشان و به پا مى‌جستند» [١]

و كسانى ديگرى نيز بودند كه به قدرت عشق مى‌ورزيدند و از كُشته پُشته مى‌ساختند تا بالاخره به مقصود خود دست يابند. بدون آنكه دين يا وجدانشان آنان را از اين كار باز دارد.

درميان آنان كسانى بودند كه بسيار دروغ مى‌گفتند تا آنجا كه پيامبر صلى الله عليه و آله خود از وجود چنين افرادى بيمناك بود و به مسلمانان مى‌فرمود:

«پس از من ياوه گوييها فراوان شود. پس هركس بر من دروغ بندد جايگاهش در آتش دوزخ خواهد بود».

درميان آنان كسانى بودند كه خداوند درباره ايشان مى‌فرمايد:

وَمَا مُحمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى‌ أَعْقَابِكُمْ وَمَن يَنْقَلِبْ عَلَى‌ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئاً وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ‌ [٢].

«و محمّد نيست مگر پيامبرى از طرف خدا كه پيش از وى نيز پيامبرانى بودند و از اين جهان درگذشتند. پس آيا اگر او نيز بُمرد يا به شهادت رسيد باز شما به آيين گذشته خود باز خواهيد گشت؟! پس هركس از شما كه به آيين گذشته خود باز گردد هرگز به خدا زيانى نرساند و البته بزودى خداوند به شكرگزاران پاداش خواهد داد».

و نيز درباره آنان مى‌فرمايد:

وَمِمَّنْ حَوْلَكُم مِنَ الْأَعْرَابِ مُنَافِقُونَ وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفَاقِ‌