شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٥١ - مكرر كردن برادران پند دادن بزرگين را و تاب ناآوردن او آن پند را، و در رميدن او از ايشان شيدا، و بى خود رفتن و خود را در بارگاه پادشاه انداختن بى دستورى خواستن، ليك از فرط عشق و محبت نه از گستاخى و لاابالى الى آخره

پس معرف پيش شاه منتجب‌

در بيان حال او بگشود لب‌

گفت شاها صيد احسان تو است‌

پادشاهى كن كه بى بيرون شو است‌

دست در فتراك اين دولت زده است‌

بر سر سرمست او بر مال دست‌

گفت شه هر منصبى و ملكتى‌

كالتماسش هست يابد اين فتى‌

بيست چندان ملك كو شد زآن برى‌

بخشمش اينجا و ما خود بر سرى‌

گفت تا شاهيت در وى عشق كاشت‌

جز هواى تو هوايى كى گذاشت‌

بندگى توش چنان در خورد شد

كه شهى اندر دل او سرد شد

شاهى و شه زادگى در باخته است‌

از پى تو در غريبى ساخته است‌

صوفى است انداخت خرقه وجد در

كى رود او بر سر خرقه دگر

ميل سوى خرقه داده و ندم‌

آنچنان باشد كه من مغبون شدم‌

باز ده آن خرقه اين سو اى قرين‌

كه نمى ارزيد آن يعنى بدين‌

دور از عاشق كه اين فكر آيدش‌

ور بيايد خاك بر سر بايدش‌

عشق ارزد صد چو خرقه كالبد

كه حياتى دارد و حس و خرد

خاصه خرقه ملك دنيا كه ابتر است‌

پنج دانگ مستيش درد سر است‌

ملك دنيا تن پرستان را حلال‌

ما غلام ملك عشق بى زوال‌

عامل عشق است معزولش مكن‌

جز به عشق خويش مشغولش نكن‌