شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٣ - باخبر شدن آن غريب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعويل بر عطاى مخلوق و ياد نعمت هاى حق كردنش و انابت به حق از جرم خود، ثم الذين كفروا بربهم يعدلون

از جشم ابليس نگريستن: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٢١٦/ ١.

آنكه او مسجود شد: اشارت به آدم (ع) است كه مسجود فرشتگان گرديد. خليفة الله بود و با خدا متصل.

عكس ها را ماند: هر چند خواجه در جسم مانند ديگران است اما در روح از آنان جداست. عكسى از حق بر او افتاده است.

آفتابى ديد ...: تجلى حق بر او تافت و جسمانيت او را از ميان برد چنانكه اگر روغن كنجد را با گل مخلوط كنند و آفتاب بر آن بتابد گل مى ماند و روغن كنجد محو مى شود.

چنانكه در بيت ٣١١٩/ ٦ به بعد آمد، مرد وامدار از شندين خبر مرگ خواجه اى كه بدو اكرام مى كرد بيهوش شد، و چون به هوش آمد از آنكه به مخلوق امدى بسته و به خالق رو نياورده بود به درگاه خدا عذرخواهى ها كرد. و خود را مجرم دانست. اين بيت ها استدراكى است كه واجه هرچند به صورت از اين مردم بود، اما در معنى از آنان نبود.

و چنانكه در بيت هاى بعد خواهد آمد او از ابدالى بود كه در ميان اين مردم به سر مى برند.