شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣٤ - بيان اين خبر كه الكذب ريبة و الصدق طمأنينة

قصه آن خواب و گنج زر بگفت‌

پس ز صدق او دل آنكس شكفت‌

بوى صدقش آمد از سوگند او

سوز او پيدا شد و اسپند او

دل بيارامد به گفتار صواب‌

آنچنانكه تشنه آرامد به آب‌

جز دل محجوب كو را علتى است‌

از نبيش تا غبى تمييز نيست‌

ورنه آن پيغام كز موضع بود

بر زند بر مه شكافيده شود

مه شكافد و آن دل محجوب نى‌

زآنكه مردود است او، محبوب نى‌

چشمه شد چشم عسس ز اشك مبل‌

نى ز گفت خشك بل از بوى دل‌

يك سخن از دوزخ آيد سوى لب‌

يك سخن از شهر جان در كوى لب‌

بحر جان افزا و بحر پر حرج‌

در ميان هر دو بحر اين لب مرج‌

چون يپنلو در ميان شهرها

از نواحى آيد آنجا بهرها

كاله معيوب قلب كيسه بر

كاله پر سود مستشرف چو در

زين يپنلو هر كه بازرگان تر است‌

بر سره و بر قلب ها ديده ور است‌

شد يپنلو مر ورا دارالرباح‌

وآن دگر را از عمى دارالجناح‌

هر يكى ز اجزاى عالم يك به يك‌

بر غبى بند است و بر استاد فك‌

بر يكى قند است و بر ديگر چو زهر

بر يكى لطف است و بر ديگر چو قهر

هر جمادى با نبى افسانه گو

كعبه با حاجى گواه و نطق خو

بر مصلى، مسجد آمد هم گواه‌

كو همى آمد به من از دور راه‌

با خليل آتش گل و ريحان و ورد

باز بر نمروديان مرگ است و درد