شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩٠ - حكايت امرء القيس كه پادشاه عرب بود و به صورت عظيم به جمال بود،

امرء القيس از ممالك خشك لب‌

هم كشيدش عشق از خطه عرب‌

تا بيامد خشت مى زد در تبوك‌

با ملك گفتند شاهى از ملوك‌

امرء القيس آمده است اينجا به كد

در شكار عشق خشتى مى زند

آن ملك برخاست شب شد پيش او

گفت او را اى مليك خوب رو

يوسف وقتى دو ملكت شد كمال‌

مر تو را رام از بلاد و از جمال‌

گشته مردان بندگان از تيغ تو

وآن زنان ملك مه بى ميغ تو

پيش ما باشى تو بخت ما بود

جان ما از وصل تو صد جان شود

هم من و هم ملك من مملوك تو

اى به همت ملك ها متروك تو

فلسفه گفتش بسى و او خموش‌

ناگهان واكرد از سر روى پوش‌

تا چه گفتش او بهگوش از عشق و درد

همچو خود در حال سرگردانش كرد

دست او بگرفت و با او يار شد

او هم از تخت و كمر بيزار شد

تا بلاد دور رفتند اين دو شه‌

عشق يك كرت نكرده است اين گنه‌

بر بزرگان شهد و بر طفلانست شير

او به هر كشتى بود من الاخير

غير اين دو بس ملوك بى شمار

عشقشان از ملك بربود و تبار