شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٥ - قصهاى هم در تقرير اين

فلسفى مى خواهد پيدايش موجودات را به علت هاى طبيعى نسبت دهد و دهرى مى گويد جهان خود به خود پديد شده است، و نمى داند يا نمى خواهد بپذيرد كه مصنوع بى صانع پديد نمى آيد.

بايد به او گفت حال كه چنين است اگر مى توانى خود را از چنگ قدرت او برهان و چون نمرود و مغول ناآگاهانه به جنگ او برخيز، ولى فطرت تو گواهى مى دهد چنين نيست. تو نبودى و او تو را هست كرد. و اكنون كه هستت كرده در حيطه قدرت او هستى. تقوى را از دست داده اى و آرزوى گريختن از قدرت او را مى كنى.

زو: زود. (از اين جهان روى بگردان و به خدا روى بياور.) استفتوا القلوب: در حديث است:

استفت قلبك و ان افتاك المفتون‌

. در لمع (ص ٧١) المنهج القوى اين حديث با اين عبارت و عبارت ديگرى‌

استفتوا القلوب و لو كان المفتى لكم خطوبا فى الخارج‌

آمده است و در احاديث مثنوى نيز نقل شده و معنى حديث اين است كه از دل خود پرس تا آنجا كه دل اطمينان يابد، هرچند ديگران (از برون) تو را دستورها دهند. و مفتى در اين عبارت در معنى مصطلح در آن فقه نيست.

تفصيل اين حديث اين است كه «وابصة بن معبد اسدى، نزد رسول الله ٦ شد و با