شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٤ - قصهاى هم در تقرير اين

جيم گوش:

(نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣١١، ٣١٠/ ٥) ضرير: نابينا.

گيرا: گيرنده. مجازا كنايت از مسلط در كار. آگاه.

قهرت مى كند: گيراى بصير مقهورت مى سازد.

دبوس: گرز آهنين. دبوس محنت زدن: به رنج افكندن.

نمرود: اشارت است به داستان نشستن نمرود بر تختى كه كركس ها را بر آن بسته بود تا به آسمان پرند و او در هوا تير افكند و به گمان خود خدا را بكشد. (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٤٨٤٨/ ٦) همچو اسپاه مغل: هرگاه يكى از كسان مغولان بيمار شود خويشان او تير به آسمان مى افكنند تا فرشته مرگ كشته شود. (شرح انقروى) توانى: براى رعايت وزن بايد «تانى» خوانده شود.

در عدم بودى: نيست بودى او تو را هست كرد اكنون كه هستت كرده چگونه مى توانى از او بگريزى.

دست خوش: گرفتار، مقهور، مسخر.

حضرت حق همه جا با بنده هست كه: و هو معكم أين ما كنتم‌. (حديد، ٤) اما آنكه ديده حق بين ندارد از ديدن او محروم است.