شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٣ - توزيع كردن پاى مرد در جمله شهر تبريز و جمع شدن اندك چيز، و رفتن آن غريب به تربت محتسب به زيارت و اين قصه را بر سر گور او گفتن به طريق نوحه الى آخره

مجمع و پاى علم مأوى القرون‌

هست حق كل لدينا محضرون‌

نقش ها گر بى خبر گر با خبر

در كف نقاش باشد محتصر

دم به دم در صفحه انديشه شان‌

ثبت و محوى مى كند آن بى نشان‌

خشم مى آرد رضا را مى برد

بخل مى ارد سخا را مى برد

نيم لحظه مدركاتم شام و غدو

هيچ خالى نيست زين اثبات و محو

كوزه گر با كوزه باشد كارساز

كوزه از خود كى شود پهن و دراز

چوب در دست دروگر معتكف‌

ورنه چون گردد بريده و مؤتلف‌

جامه اندر دست خياطى بود

ورنه از خود چون بدوزد يا درد

مشك با سقا بود اى منتهى‌

ورنه از خود چون شود پر يا تهى‌

هر دمى پر مى شودى تى مى شوى‌

پس بدان كه در كف صنع ويى‌

چشم بند از چشم، روزى كه رود

صنع از صانع چه سان شيدا شود

چشم دارى تو به چشم خود نگر

منگر از چشم سفيهى بى خبر

گوش دارى تو به گوش خود شنو

گوش گولان را چرا باشى گرو

بى ز تقليدى نظر را پيشه كن‌

هم براى عقل خود انديشه كن‌