شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٢ - حكايت شب دزدان كه سلطان محمود شب در ميان ايشان افتاد كه من يكى ام از شما و بر احوال ايشان مطلع شدن الى آخره

آنكه چشمش شب به هر كه انداختى‌

روز ديدى بى شكش بشناختى‌

شاه را بر تخت ديد و گفت اين‌

بود با ما دوش شب گرد و قرين‌

آنكه چندين خاصيت در ريش اوست‌

اين گرفت ما هم از تفتيش اوست‌

وقت آن شد اى شه مكتوم سير

كز كرم ريشى بجنبانى به خير

عارف شه بود چشمش لاجرم‌

بر گشاد از معرفت لب با حشم‌

گفت وهو معكم اين شاه بود

فعل ما مى ديد و سرمان مى شنود

چشم من ره برد شب شه را شناخت‌

جمله شب با روى ماهش عشق باخت‌

امت خود را بخواهم من از او

كو نگرداند ز عارف هيچ رو

چشم عارف دان امان هر دو كون‌

كه بدو يابيد هر بهرام عون‌

زآن محمد شافع هر داغ بود

كه ز جز شه چشم او مازاغ بود

در شب دنيا كه محجوب است شيد

ناظر حق بود و زو بودش اميد

از الم نشرح دو چشمش سرمه يافت‌

ديد آنچه جبرئيل آن بر نتافت‌

مر يتيمى را كه سرمه حق كشد

گردد او در يتيم با رشد