شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٦ - قصه درويش كه از آن خانه هرچه مى خواست مى گفت نيست

سائلى آمد به سوى خانه اى‌

خشك نانه خواست يا تر نانه اى‌

گفت صاحب خانه نان اينجا كجاست‌

خيره اى؟ كى اين دكان نانباست‌

گفت بارى اندكى پيهم بياب‌

گفت آخر نيست دكان قصاب‌

گفت پاره آرد در اى كدخدا

گفت پندارى كه هست اين آسيا

گفت بارى آب ده از مكرعه‌

گفت آخر نيست جو يا مشرعه‌

هرچه او درخواست از نان يا سبوس‌

چربكى مى گفت و مى كردش فسوس‌

آن گدا در رفت و دامن بر كشيد

اندر آن خانه به حسبت خواست ريد

گفت هى هى گفت تن زن اى دژم‌

تا در اين ويرانه خود فارغ كنم‌

چون در اينجا نيست وجه زيستن‌

بر چنين خانه ببايد ريستن‌

چون نه اى بازى كه گيرى تو شكار

دست آموز شكار شهريار

نيستى طاوس با صد نقش بند

كه به نقشت چشم ها روشن كنند

هم نه اى طوطى كه چون قندت دهند

گوش سوى گفت شيرينت نهند

هم نه‌اى بلبل كه عاشق‌وار زار

خوش بنالى در چمن يا لاله‌زار

هم نه اى هدهد كه پيكى ها كنى‌

نه چو لك لك كه وطن بالا كنى‌

در چه كارى تو و بهر چت خرند

تو چه مرغى و تو را با چه خورند

زين دكان با مكاسان برتر آ

تا دكان فضل كه الله اشترى‌

كاله اى كه هيچ خلقش ننگريد

از خلاقت آن كريم آن را خريد

هيچ قلبى پيش او مردود نيست‌

زآنكه قصدش از خريدن سود نيست‌