شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٧٠ - در آمدن مصطفى

رفت پيغمبر به رغبت بهر او

اندر آخر، وآمد اندر جست و جو

بود آخر مظلم و زشت و پليد

وين همه برخاست چون الفت رسيد

بوى پيغمبر ببرد آن شير نر

همچنانكه بوى يوسف را پدر

موجب ايمان ناشد معجزات‌

بوى جنسيت كند جذب صفات‌

معجزات از بهر قهر دشمن است‌

بوى جنسيت پى دل بردن است‌

قهر گردد دشمن اما دوست نى‌

دوست كى گردد به بسته گردنى‌

اندر آمد او ز خواب از بوى او

گفت سرگين دان درون زين گونه بو؟

از ميان پاى استوران بديد

دامن پاك رسول بى نديد

پس ز كنج آخر آمد غژ غژان‌

روى بر پايش نهاد آن پهلوان‌

پس پيمبر روى بر رويش نهاد

بر سر و بر چشم و رويش بوسه داد

گفت يا ربا چه پنهان گوهرى‌

اى غريب عرش چونى؟ خوشترى؟

گفت چون باشد خود آن شوريده خواب‌

كه در آيد در دهانش آفتاب‌

چون بود آن تشنه اى كو گل چرد

آب بر سر بنهدش خوش مى برد

چون بهشتى جنس جنت آمده است‌

هم ز جنسيت شود يزدان پرست‌