شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٤٢ - بازگردانيدن صديق رضى الله عنه واقعه بلال را رضى الله عنه و ظلم جهودان را بر وى و احد احد گفتن او و افزون شدن كينه جهودان و قص كردن آن قضيه پيش مصطفى

در توبه بسته شدن:

(نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٥٠٣/ ٤) سطبر: كنايت از سخت.

آن: عشق. عشق محبت بى حساب است بدان جهت گفته اند صفت حق است به حقيقت، و نسبت او به بنده مجازى است. (مثنوى، مقدمه دفتر دوم) عشق ز اوصاف خدا:

حسن زراندود: زيبايى عاريتى.

ديووار: زشت و بدنما.

عشق نسبت به خدا، در كلام متأخران همان است كه در كلام متقدمان از آن به محبت تعبير شده است و چنانكه در دفتر پنجم ديديم مولانا آيه «يحبهم و يحبونه» را به معنى عشق گرفته بود و آنچه در كشف المحجوب (ص ٤٠٠- ٤٠١) آمده و نيكلسون بدان اشارت كرده مجرد بحث لفظى است. پس چون عشق از اوصاف حق است، اگر ديگرى را عاشق گويند اسناد مجازى است، و ظهور عشق در او چون ظهور تابش آفتاب است بر موجودات كه عرضى است نه ذاتى. همانند زرى كه بر مس اندايند.