شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢٥ - داستان آن شخص كه بر در سرايى نيم شب سحورى مى زد، همسايه او را گفت كه آخر نيم شب است سحر نيست و ديگر آنكه در اين سرا كسى نيست بهر كه مى زنى؟ و جواب گفتن مطرب او را

آن يكى مى زد سحورى بر درى‌

درگهى بود و رواق مهترى‌

نيم شب مى زد سحورى را به جد

گفت او را قائلى كاى مستمد

اولا وقت سحر زن اين سحور

نيمشب نبود گه اين شر و شور

ديگر آنكه فهم كن اى بوالهوس‌

كه در اين خانه درون، خود هست كس؟

كس در اينجا نيست جز ديو پرى‌

روزگار خود چه ياوه مى برى‌

بهر گوشى مى زنى دف، گوش كو

هوش بايد تا بداند، هوش كو؟

گفت گفتى بشنو از چاكر جواب‌

تا نمانى در تحير و اضطراب‌

گرچه هست اين دم بر تو نيمشب‌

نزد من نزديك شد صبح طرب‌

هر شكستى پيش من پيروز شد

جمله شب ها پيش چشمم روز شد

پيش تو خون است آب رود نيل‌

نزد من خون نيست آب است اى نبيل‌

در حق تو آهن است آن و رخام‌

پيش داود نبى موم است و رام‌

پيش تو كه بس گران است و جماد

مطرب است او پيش داود اوستاد

پيش تو آن سنگ ريزه ساكت است‌

پيش احمد او فصيح و قانت است‌

پيش تو استون مسجد مرده اى است‌

پيش احمد عاشقى دل برده اى است‌

جمله اجزاى جهان پيش عوام‌

مرده و پيش خدا دانا و رام‌