شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢٧ - داستان آن شخص كه بر در سرايى نيم شب سحورى مى زد، همسايه او را گفت كه آخر نيم شب است سحر نيست و ديگر آنكه در اين سرا كسى نيست بهر كه مى زنى؟ و جواب گفتن مطرب او را

آنچه گفتى كاندرين خانه و سرا

نيست كس چون مى زنى اين طبل را

بهر حق اين خلق زرها مى دهند

صد اساس خير و مسجد مى نهند

مال و تن در راه حج دوردست‌

خوش همى بازند چون عشاق مست‌

هيچ مى گويند كآن خانه تهى است‌

بلكه صاحب خانه جان مختبى است‌

پر همى بيند سراى دوست را

آنكه از نور الهستش ضيا

بس سراى پر ز جمع و انبهى‌

پيش چشم عاقبت بينان تهى‌

هركه را خواهى تو در كعبه بجو

تا برويد در زمان او پيش رو

صورتى كو فاخر و عالى بود

او ز بيت الله كى خالى بود

او بود حاضر منزه از رتاج‌

باقى مردم براى احتياج‌

هيچ مى گويند كين لبيك ها

بى ندايى مى كنيم آخر چرا

بلكه توفيقى كه لبيك آورد

هست هر لحظه ندايى از احد

من به بو دانم كه اين قصر و سرا

بزم جان افتاد و خاكش كيميا

مس خود را بر طريق زير و بم‌

تا ابد در كيميااش مى زنم‌

تا بجوشد زين چنين ضرب سحور

در درافشانى و بخشايش بحور

جلوه بر من مفروش اى ملك الحاج كه تو

خانه مى بينى و من خانه خدا مى بينم‌