شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٣ - گفتن خواجه در خواب به آن پاى مرد وجوه وام آن دوست را كه آمده بود و نشان دادن جاى دفن آن سيم و پيغام كردن به وارثان كه البتهآن را بسيار نبينند و هيچ باز نگيرند و اگرچه او هيچ از آن قبول نكند يا بعضى را قبول نكند هم آنجا بگذارند تا هر آنكه خواهد برگير

بشنو ...: سخن خواجه مرده است به پايمرد.

داد مهمان: آنچه بايد بدو (مرد وامدار) برسد.

كه وفاى وام او ...: آن گوهرها بيش از اندازه وام اوست. من آن را آماده كرده بودم تا مهمانم بگيرد و از وام كه بر عهده دارد، آزرده نشود.

ذهب: زر.

برگزاردن: پرداختن.

فضله ماند ...: پس از پرداخت وام زيادتى را هزينه خود سازد و مرا دعا كند.

قسم: جمع قسمة.

خفيه: پنهانى. (مى خواستم پنهان از ديگران آن را به او بدهم اجل نگذاشت.) خنور: كوزه گلى كه در آن پول نگه دارند. به اصطلاح امروز قلك.

طاق: طاقچه. رف.

فاجتهد بالبيع: بكوش تا در معاملت تو را فريب ندهند. انقروى مطلب را از سياق خود برگردانده و بدان معنى عرفانى داده: ملوك سالكان اند و لعل و ياقوت مضمون هاى مثنوى. ليكن تأويلى تكلف آميز است.

خوف غرار: بيم فريب خوردن. بيم مغبون شدن.