شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨٧ - توزيع كردن پاى مرد در جمله شهر تبريز و جمع شدن اندك چيز، و رفتن آن غريب به تربت محتسب به زيارت و اين قصه را بر سر گور او گفتن به طريق نوحه الى آخره

روزى از روزها كليم خدا

كه زدى گام در حريم وفا

در شبانى به ره نهاد قدم‌

بره اى كرد ناگه از رمه رم‌

بره هر سو دوان و او از پى‌

كرد بسيار كوه و هامون طى‌

آخرش سست شد ز سختى رگ‌

دست و پا سوده بازماند از تگ‌

موسى او را گرفت و پيش نشاند

اشك رحمت به روى خويش فشاند

خوى او از غضب نگشت درشت‌

نرم نرمش كشيد دست به پشت‌

كاين رميدن پى چه بود آخر

زين دويدن تو را چه سود آخر

كوشش من كه در قفاى تو بود

نز براى من از براى تو بود

گر تو را با تو واگذاشتمى‌

لطف خويش از تو باز داشتمى‌

بهر گرگ و پلنگ خون آشام‌

طعمه چاشت مى شد يا شام‌

آنگهش جا به گردن خود كرد

عزم رفتن به سوى مقصد كرد

چون نديدش ز رنج قوت تن‌

بار او را گرفت بر گردن ...

حق تعالى چو در شبانى او

ديد آئين مهربانى او

گفت با قدسيان كروبى‌

آنكه خويش بود بدين خوبى‌

شايد ار قدر او بلند شود

در جهان شاه ارجمند شود

بر سر خلق سروريش دهند

ره به سوى پيمبريش دهند