شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩ - حكايت غلام هندو كه به خداوند زاده خود پنهان هواى آورده بود چون دختر را با مهتر زاده اى عقد كردند، غلام خبر يافت رنجور شد و مى گداخت و هيچ طبيب علت او را در نمى يافت و او را زهره گفتن نه

از دل و از ديده ات بس خون رود

تا ز تو اين معجبى بيرون شود

علت ابليس انا خبرى بدست‌

وين مرض در نفس هر مخلوق هست‌

كرد يك داماد صالح اختيار

كه بد او فخر همه خيل و تبار

پس زنان گفتند او را مال نيست‌

مهترى و حسن و استقلال نيست‌

گفت آنها تابع زهدند و دين‌

بى زر او گنجى است بر روى زمين‌

چون به جد تزويج دختر گشت فاش‌

دست پيمان و نشانى و قماش‌

پس غلام خرد كاندر خانه بود

گشت بيمار و ضعيف و زار زود

همو بيمار دقى او مى گداخت‌

علت او را طبيبى كم شناخت‌

عقل مى گفتى كه رنجش از دل است‌

داروى تن در غم دل باطل است‌

آن غلامك دم نزد از حال خويش‌

كز چه مى آيد بر او در سينه نيش‌

گفت خاتون را شبى شوهر كه تو

باز پرسش در خلا از حال او

تو به جاى مادرى او را بود

كه غم خود پيش تو پيدا كند

چونكه خاتون كرد در گوش اين كلام‌

روز ديگر رفت نزديك غلام‌

پس سرش را شانه مى كرد آن ستى‌

با دو صد مهر و دلال و آشتى‌

آنچنانكه مادران مهربان‌

نرم كردش تا درآمد در بيان‌

كه مرا اوميد از تو اين نبود

كه دهى دختر به بيگانه عنود

خواجه زاده ما و ما خسته جگر

حيف نبود كو رود جاى دگر

خواست آن خاتون ز خشمى كآمدش‌

كه زند وز بام زير اندازدش‌

كو كه باشد هندوى مادر غرى‌

كه طمع دارد به خواجه دخترى‌

گفت صبر اولى بود خود را گرفت‌

گفت با خواجه كه بشنو اين شگفت‌

اين چنين گراءكى خائن بود

ما گمان برده كه هست او معتمد