شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧ - حكايت غلام هندو كه به خداوند زاده خود پنهان هواى آورده بود چون دختر را با مهتر زاده اى عقد كردند، غلام خبر يافت رنجور شد و مى گداخت و هيچ طبيب علت او را در نمى يافت و او را زهره گفتن نه

خواجه اى را بود هندوبنده اى‌

پروريده كرده او را زنده اى‌

علم و آدابش تمام آموخته‌

در دلش شمع هنر افروخته‌

پروريدش از طفوليت به ناز

در كنار لطف، آن اكرام ساز

بود هم اين خواجه را خوش دخترى‌

سيم اندامى گشى خوش گوهرى‌

چون مراهق گشت دختر، طالبان‌

بذل مى كردند كابين گران‌

مى رسيدش از سوى هر مهترى‌

بهر دختر دم به دم خوزه گرى‌

گفت خواجه مال را نبود ثبات‌

روز آيد شب رود اندر جهات‌

حسن صورت هم ندارد اعتبار

كه شود رخ زرد از يك زخم خار

سهل باشد نيز مهتر زادگى‌

كه بود غره به مال و بارگى‌

اى بسا مهتر بچه كز شور و شر

شد ز فعل زشت خود ننگ پدر

پر هنر را نيز اگر باشد نفيس‌

كم پرست و عبرتى گير از بليس‌

علم بودش، چون نبودش عشق دين‌

او نديد از آدم الا نقش طين‌

گرچه دانى دقت علم اى امين‌

زآنت نگشايد دو ديده غيب بين‌

او نبيند غير دستارى و ريش‌

از معرف پرسد از بيش و كميش‌

عارفا تو از معرف فارغى‌

خود همى بينى كه نور بازغى‌

كاز تقوى دارد و دين و صلاح‌

كه از او باشد به دو عالم فلاح‌