هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥١٠ - كرامتها و شهادت امام زين العابدين

«عُلَماءُ امَّتى كَأَنْبياءِ بَنِى إِسْرائيلَ» [١].

پس چگونه به تصريح قرآن، صدور معجزه‌ها در روزگار بنى اسرائيل امكان پذير است امّا صدور آن به دست اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله نا ممكن باشد؟!

آيا براستى بر خداوند دشوار است كه كرامات خود را بر دستان امام سجاد عليه السلام است كه اينك با هم برخى از ويژگيها و صفات او را از نظر گذرانديم، جارى كند؟ و براى اين منظور چه كسى بهتر و سزاوارتر از آن كه بر خوردار از اين صفات است؟! او عبادتگر شبها بود و روزه دار روزها، همواره از ترس خدا مى‌گريست و پيوسته در پيشگاه حضرتش پيشانى بر خاك مى‌ساييد و ... و ...

اينك ما از خرمن زندگى درخشان و مالامال از كرامات آن‌حضرت، خوشه‌اى چند مى‌چينيم تا اين يقين در ما افزون شود كه خداوند دعاى بندگان مخلصش را كه با تمام هستى و وجود خويش در كنار پروردگارشان آرام يافته‌اند به شرف اجابت نايل مى‌كند.

آنگاه از راه اين يقين است كه عشق و علاقه ما به اهل بيت افزون مى‌گردد و مگر محبّت آنان خود رهايى از دوزخ و وسيله نزديكى به خدا نيست؟!

١- يكى از كرامتهاى آن‌حضرت اين بود كه خداوند از طريق رؤيا به وسيله پيامبر صلى الله عليه و آله، آن‌حضرت را از ماجرايى مطلع كرد. داستان از اين قرار است:

از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه فرمود:

وقتى كه عبد الملك بن مروان به خلافت رسيد به حجاج بن يوسف نوشت:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ‌

از عبد الملك بن مروان امير المؤمنين به حجاج بن يوسف امّا بعد، در ريختن خون بنى عبد المطلب بنگر و خون آنها را پاس دار و از اين كار دورى‌