هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٤ - امام على دربرابر دشواريها

دلايل و شواهد خود را باز گفتم.

از خدا بترسيد و به خاطر كينه و حسدى كه در اين قوم سراغ داريد و دشمنى آنان با خدا و پيامبرش و اهل بيت او خاموش بمانيد. اينك همگى به سوى آن مرد رويد و آنچه را كه از رسول خدا شنيده‌ايد، براى او باز گوييد كه اين كار حجّت را محكمتر سازد و جاى عذرى براى آنها باقى نگذارد و سبب دورى بيشتر اينان از رسول خدا صلى الله عليه و آله در روز ورود بر او مى‌شود).

جماعت رفتند و گرد منبر رسول خدا صلى الله عليه و آله حلقه زدند. آن روز، جمعه بود. چون ابوبكر بر فراز منبر آمد مهاجران به انصار گفتند: پيش آييد و سخن گوييد و انصار به مهاجران گفتند: شما خود ابتدا سخن گوئيد كه خداوند عزّ وجل شما را در كتاب خويش مقدمتر داشته و فرموده است:

«همانا خداوند به واسطه پيامبر از مهاجران و انصار گذشت فرمود». [١]

ابان گفت: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: اى فرزند رسول خدا! عامه چنان كه تو اين آيه را مى‌خوانى، نمى‌خوانند. فرمود: پس چگونه مى‌خوانند؟! عرض كردم: آنان مى‌خوانند:

«همانا خداوند از پيامبران و مهاجران و انصار درگذشت». [٢]

امام صادق عليه السلام فرمود: واى بر ايشان! مگر رسول خدا چه گناهى كرده بود كه خداوند از گناه او گذشت فرمود؟! بلكه خداوند به واسطه آن‌حضرت از گناه امّتش درگذشت.