هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٩٣ - الف- عبادت و زهد امام

دعاهاى‌او اين بود كه مى‌گفت:

«عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ».

از ترس خدا بسيار مى‌گريست تا آنجا كه محاسنش از اشك خيس مى‌شد.

بيشتر از ديگر مردمان صله رحم به جاى مى‌آورد و فقراى مدينه را مورد تفقّد قرار مى‌داد. [١]

آرى تلاش و كوشش امام كاظم عليه السلام در پرستش پروردگارش و تضرع به درگاه او با نماز و دعا، او را به مقام ومرتبه والا و عظيمى رسانيد.

همين امر به او قدرت تحمّل بار سنگين رسالت را بخشيده بود تا آنجا كه در راه تبليغ و گسترش آن با تمام امكانات خود فداكارى كرد. در دل سياهچالهاى جباران، نماز، يگانه مونس و همدم او بود.

احمد بن عبداللَّه از پدرش نقل مى‌كند كه گفت: نزد فضل بن ربيع رفتم. او بر بام بود. به من گفت: به اين خانه بنگر چه مى‌بينى؟ گفتم جامه‌اى مى‌بينم كه روى زمين گسترده است. گفت: خوب بنگر. دقت كردم و گفتم: مردى در حال سجده است. گفت: آيا او را مى‌شناسى؟ او موسى بن جعفر است. شبانه روز او را زير نظر دارم و او را هيچ گاه جز بر اين حالت نيافته‌ام. او چون نماز صبح را مى‌خواند تا طلوع خورشيد به تعقيبات مشغول مى‌شود. آنگاه به سجده مى‌افتد و تا زوال خورشيد در همان حال مى‌ماند. او يكى را گمارده تا مراقب فرا رسيدن اوقات نماز باشد. چون آن شخص وى را از دخول وقت آگاه مى‌سازد او بدون آنكه تجديد وضو كند به نماز مى‌ايستد. شيوه او آن است كه چون نماز عشا را گزارد، افطار مى‌كند آنگاه دو باره وضو مى‌سازد، و تا طلوع فجر به نماز مى‌ايستد، يكى از كسانى كه آن‌حضرت را زير نظر گرفته بود، مى‌گفت: بسيار مى‌شنيدم كه آن‌حضرت اين دعا را مى‌خواند: