هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٢٣ - دانش ژرف و گسترده امام

ادبى كامل است».

شهرستانى در باره آن‌حضرت مى‌گويد:

ابن حجر هيثمى در باره آن امام مى‌گويد:

«مردم از جعفر بن محمّد الصادق علومى نقل كرده‌اند و آوازه او در تمام شهرها پيچيده و پشيوايان بزرگ از او روايت نقل كرده‌اند».

سيد امير على، نويسنده كتاب مختصر تاريخ العرب و التمدن الاسلامى، در باره آن‌حضرت مى‌گويد:

«اين اشاره را از ياد نبايد برد كه كسى كه زعيم اين جنبش بود، يكى از نوادگان على بن ابى‌طالب موسوم به امام جعفر، ملقّب به صادق بود. وى مردى بود با افقهاى باز فكرى و خردى بس دورانديش. به علوم عصر خويش بسيار اهتمام مى‌ورزيد. در واقع او به عنوان نخستين پايه‌گذار مدارس فلسفى در اسلام محسوب مى‌شود. در اجتماعات و جلسات علمى آن‌حضرت، تنها كسانى كه بعداً به عنوان بنيان‌گذاران مذاهب فقهى معرفى شدند، شركت نمى‌كردند بلكه دانش‌پژوهان علاقه‌مند به فلسفه و فلاسفه از نقاط دوردست نيز در اين جلسات شركت مى‌جستند».

پروفسور هولميادر، نويسنده انگليسى، در اين باره مى‌نويسد:

«جابر بن حيان، شاگرد و يار جعفر صادق بود. او در پيشواى ارجمندش تكيه‌گاه و ياور و رهبر و امين و فرد موجهى را مى‌ديد كه هيچ گاه نمى‌توانست از او بى‌نياز شود. جابر با راهنمايى استادش كوشيد تا علم شيمى را از خرافاتى كه از اسكندريه گريبانگير آن شده بود، پيراسته ورها سازد و البته در اين راه تا حدّ فراوانى هم كامياب شد بدين سبب بايد نام جابر را در كنار اسم ديگر نام‌آوران‌