هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦٧ - رهبرى و رهبران الهى

دينار به حج مشرف شده بوديم. چون به مكّه رسيديم متوجّه كمبود آب شديم.

كمبود بارندگى موجب تشنگى بيش از حد مردم شده بود. مكيان و زايران خانه حق، به ما التماس كرده و مى‌خواستند كه آبشان دهيم. آنگاه ما به كعبه رفتيم و طواف كرديم و با خضوع و زارى در كنار خانه كعبه به دعا پرداختيم امّا دعاهايمان اجابت نشد.

ما در همين حال و هوا بوديم كه ناگهان جوانى كه حزن و اندوه از چهره‌اش مى‌باريد، نمايان شد. چند بار به گرد كعبه طواف كرد و آنگاه به سوى ما آمد و گفت:

اى مالك بن دينار و اى ثابت بنانى و اى ايوب سجستانى و اى صالح مرى و اى عتبه غلام و اى حبيب فارسى و اى سعد و اى عمر و اى صالح اعمى و اى رابعه و اى سعدانه و اى جعفر بن سليمان!

ما گفتيم: بفرماييد اى جوان.

پرسيد: آيا در ميان شما يكى نيست كه خداوند او را دوست بدارد؟

گفتيم: اى جوان بر ما دعا كردن است و بر او اجابت گفتن.

گفت: از كعبه دور شويد كه اگر در ميان شما يك تن بود كه خدا او را دوست مى‌داشت دعايش را پاسخ مى‌گفت.

سپس خود به كعبه در آمد و به سجده بيفتاد. مى‌شنيدم كه در سجده‌اش مى‌گفت:

سرورم تو را به محبّتت به من سوگند، مكّيان را از باران سيراب كن.

ثابت گويد: هنوز سخنش تمام نشده بود كه باران همچون دهانه‌هاى مشك باريدن گرفت. پرسيدم: اى جوان! از كجا دانستى كه خداوند تو را دوست دارد؟!

فرمود: اگر او مرا دوست نمى‌داشت به زيارت خودش فرا نمى‌خواند. پس‌