هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٤٣ - رهبرى و رهبران الهى

«همانا اگر شرك‌ورزى، اعمالت تباه خواهد شد.»

شرك چيست؟ مگر بت پرستى شرك نيست؟ مگر قايل شدن به معبودهايى جز خدا و آنها را همچون يهود و نصارا و احبار، ارباب خود دانستن شرك تلقى نمى‌شود؟

بدين سان درمى‌يابيم كه ولايت الهى، محور آيات قرآن و روح توحيد و راه رسيدن به خشنودى و بهشت است.

براستى اين همه سفارش و تأكيد براى چيست؟ شرح و توضيح حكمت اين مسأله، نياز به نگارش كتابهاى مفصّلى دارد. ما مى‌كوشيم به اختصار فلسفه نهفته در اين امر را توضيح دهيم، اميدواريم كه انديشه و ديدگاههاى اسلامى خواننده گرامى در اين جهت با مايار و مددكار گردد، تا توضيح اين مهم آسانتر انجام پذيرد.

اوّلًا: دو راه فرار روى انسان قرار دارد. يكى راهى است كه او را به بهشت و خشنودى خداوند رهنمون مى‌شود. و دوّمى راهى شيطانى است كه او را به ژرفاى دوزخ سوق مى‌دهد. هر يك از اين راهها هدف جداگانه دارند وجهت مخالف هم مى باشند. هر جهتى را امام و پيشوايى است و هر امام ويژگيها و نامهاى خاصّى دارد و پيروان آنها نيز از راه و شيوه‌اى مخصوص به خود برخوردار هستند!.

ستيز پيوسته‌اى كه در آن هيچ سازش و آشتى وجود ندارد، ستيز هميشگى ميان راه خدا و راههاى شيطان مى‌باشد.

خداوند مى‌فرمايد:

يَا أَهْلَ الْكِتَابِ قَدْ جَاءَكُمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيراً مِمَّا كُنتُمْ تُخْفُونَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَعْفُوا عَن كَثِيرٍ قَدْ جَاءَكُم مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُبِينٌ* يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ‌