هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٨٢ - مبارزه با انحراف امّت

رحلت پيامبر تأثير عميقى در دل فاطمه نهاد به گونه‌اى كه پس از اين واقعه هيچگاه او را خندان نديدند، مگر وقتى كه به وى الهام شد مرگش نزديك شده، و هنگام آن فرا رسيده است كه او نيز به پدرش ملحق گردد. فاطمه زهرا پس از وفات پدر همواره بيمار و نزار بود و لحظه به لحظه از شدّت غم رنجورتر مى‌شد.

فاطمه عليها السلام چنان بر پدرش مى‌گريست كه مردم مدينه از اين بابت به امير مؤمنان گلايه كردند و از وى خواستند كه فاطمه زهرا، يا شب گريه كند يا روز. امّا فاطمه وقتى كه اين درخواست را شنيد بيشتر گريست و دست از گريستن برنداشت مگر آن كه آنقدر بگريد تا به پدرش ملحق شود و افزود: من اندكى بيش درميان اين مردم درنگ نخواهم كرد.

گريه فاطمه انگيزه‌اى دينى داشت، همچنان كه مخالفان گريه وى، نيز از پيشنهاد خود هدفى سياسى را تعقيب مى‌كردند. زيرا وقتى فاطمه زهرا مى‌گريست توجّه مردم بدو كه محبوب خاصّ پيامبر اسلام بود جلب مى‌شد.

ويژگيهاى بزرگ اخلاقى‌

الف- خداپرست و زاهد:

١- ابن شهرآشوب از حسن بصرى روايت كرده است كه گفت: درميان اين امّت كسى از زهرا عابدتر نبود، او آنقدر به نماز مى‌ايستاد كه پاهايش ورم مى‌كرد.

٢- از امام حسن عليه السلام روايت شده كه فرمود: در شب جمعه مادرم را ديدم كه براى عبادت ايستاده بود. او همچنان به حالت ركوع و سجود و قيام و قعود بود كه سپيده سر زد.

او براى مردان و زنان مؤمن دعا مى‌كرد. و يكايك آنها را نام مى‌برد. من از او پرسيدم: چرا براى خود دعا نمى‌كنى و براى ديگران دعا مى‌كنى؟

فرمود: پسرم! نخست همسايه سپس خانه.