هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢٥ - ويژگيها و فضايل اميرمؤمنان

كسانى كه همواره در پى يافتن تسامح در دين خدا بودند تا به وسيله آن بتوانند مرتكب برخى از گناهان، همچون بر پا كردن محافل هرزگى و شرابخوارى شوند.

اينان كسانى بودند كه از امام مى‌گريختند و به معاويه مى‌پيوستند. امام غم آنان را مى‌خورد. زيرا مى‌ديد كه آنان از نور به ظلمت و از عدالت فراگير وى به جامعه فانى و ناپايدار ظلم مى‌گريزند.

امّا آن‌حضرت براى به دست آوردن دل آنان، هيچ گاه سياست و رويّه خويش را تغيير نداد. تاريخ، صدها حادثه در خود ضبط كرده كه همگى حاكى از اين روحيه استوار على عليه السلام است. روحيه‌اى كه طوفان فشارهاى اجتماعى در برابر آن متوقف مى‌شدند. سدّ خلل ناپذيرى كه امواج آشوب و وحشت در برابر آن از حركت باز مى‌ايستادند.

بگذار اينان به گرد معاويه حلقه بزنند و پس از وى اطراف يزيد و ديگر فرمانروايان بنى اميّه را بگيرند. بگذار اينان هزار ماه صداى خود را به سبّ على و فرزندانش بلند كنند كه حق برتر از همه و خداوند بزرگتر از هر كس و هر چيز است و امام نيز در حالى كه به پاداش پروردگارش مى‌انديشد، صبر و شكيب در پيش مى‌گيرد.

يك بار آن‌حضرت فرمود:

«گمان كردم فرمانروايان در حقّ مردم ستم مى‌كنند امّا ديدم كه مردم به حق آنان ستم روا مى‌دارند». آرى نبود آگاهى و كثرت نيروهاى عافيت طلب، علت ظلم آنان به اميرمؤمنان عليه السلام بود. آن‌حضرت در صدد ايجاد جامعه‌اى بر اساس قانون بود در حالى كه مردم به هرج و مرج و آشفتگى تمايل نشان مى‌دادند. آنان دوست داشتند قانون درباره ديگران اعمال شود امّا در خصوص خود آنان، ديگران به ميانجى گرى و شفاعت برخيزند!