بست مگر در خانه على را. [١] و نيز على را به همسرى دخترش فاطمه برگزيد و او را به ديگر خواستگارانش نداد. و نيز آن‌حضرت صلى الله عليه و آله درباره على فرمود:

«من شهر علم هستم و على درِ آن است پس هركس خواهان حكمت است‌

[١] - حديث «سدّ الابواب» در بحار الانوار ج ٣٩، ص ١٩- ٣٤ نقل شده است و نيز در الاحقاق ج ٥، ص ٥٤٠- ٥٨٦ به نقل از ترمذى ج ١٣، ص ١٧٣ (طبع الصاوى در مصر) و يا ج ٥، ص ٣٠٥ به شماره ٣٨١٥ (طبع الاعتماد) از نسايى در خصايص ص ١٣ و ١٤ و از حافظ ابونعيم اصفهانى در حلية الاولياء ج ٤، ص ١٥٣ و از ابن كثير دمشقى در البداية والنهاية ج ٧، ص ٣٣٨ و ابن حنبل در مسند ج ٤، ص ٣٦٩ و از حاكم در مستدرك ج ٣، ص ١٢٥ آمده است. همچنين علّامه امينى در كتاب خود موسوم به تدبر بحثى روشن و نظرى صحيح درباره حديث سد الابواب ارائه داده كه خوانندگان مى‌توانند به ج ٣، ص ٢٠٢ و مابعد آن رجوع فرمايند.

از جمله نكات شايان ذكر آن است كه ترمذى در ج ٥، ص ٢٧٨ به اسناد خود از عروة از عايشه نقل كرده است كه گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله به بستن درِ خانه‌ها جز خانه ابوبكر فرمان داد». بخارى نيز در ج ٥، ص ٥ اين حديث را چنين نقل كرده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «در مسجد درى نماند جز آنكه بسته شود مگر درِ خانه ابوبكر». امّا در واقع اينان دقت نكرده‌اند كه پيامبر فقط به خاطر دوستى و خويشاوندى با على عليه السلام در خانه آن‌حضرت را مسدود نكرد بلكه اين فرمان به خاطر وجود حكمى شرعى بوده است. بنابراين حكم هيچ كس اجازه نداشته به حالت جنب در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله گام گذارد مگر كسى كه به نص آيه تطهير پاك و طاهر باشد.

از اين رو پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: «اى على براى هيچ كس جز من و تو روا نيست كه در اين مسجد جنب شود». اين روايت را ترمذى در ج ٥، ص ٣٠٣، تحت رقم ٣٨١١ و بيهقى در سنن ج ٧، ص ٦٥ و خطيب تبريزى در مشكاة المصابيح ص ٥٦٤ و عسقلانى در تهذيب ج ٩، ص ٣٨٧ و بسيارى كسان ديگر كه نامشان در حاشيه الاحقاق آمده است، ضبط كرده‌اند.

امّا حديث «أنا مدينة العلم وعلى بابها» در بحار الانوار، ج ٤٠، ص ٢٠٠- ٢٠٧ و نيز در ذيل الاحقاق ج ٥، ص ٤٦٩- ٥١٥، به نقل از كتب روايى اهل سنّت از جمله مستدرك ج ٣، ص ١٢٦ و ١٢٧، تاريخ بغداد ج ٢، ٣٧٧١، انساب سمعانى ١١٨٩٢ و تاريخ الخلفاء ص ٦٦ ذكر شده است.