شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٤٥٠ - ٩١٢٧ من رغب فيما عند الله كثر سجوده و ركوعه
٩١٢٤ من أطلق طرفه جلب حتفه.
هر كه رها كند چشم خود را بكشد موت خود را، مراد به «رها كردن چشم خود» نگاه كردن بزينتهاى دنياست يا نگاههاى حرام است مثل نگاه بزن نامحرم يا پسران صاحب حسن از روى شهوت، و مراد به «كشيدن موت» كشيدن هلاكت معنويست.
٩١٢٥ من غض طرفه قل أسفه و أمن تلفه.
هر كه پائين اندازد چشم خود را يا باز دارد چشم خود را كم باشد تأسف او و ايمن باشد از تلف خود، زيرا كه اكثر تأسفها و همچنين خوف هلاكت از نگاه كردن بزينتهاى دنيا و خواهش آنها حاصل مىشود يا نگاههاى حرام.
٩١٢٦ من كثر قنوعه قل خضوعه.
هر كه بسيار باشد قنوع او كم باشد خضوع او، «قنوع» بضم قاف بمعنى راضى بودن ببهره و نصيب خود آمده و بمعنى سؤال از مردم و تذلل از براى آن نيز آمده، و «خضوع» بمعنى فروتنى كردنست و بنا بر اول معنى اينست كه: هر كه رضا و خشنودى او بنصيب و بهره خود بسيار باشد فروتنى او از براى مردم كم باشد و بنا بر دويم اين كه هر كه سؤال او از مردم بسيار باشد خضوع و فروتنى او در درگاه حق تعالى كم باشد.
٩١٢٧ من رغب فيما عند الله كثر سجوده و ركوعه.
هر كه رغبت كند در آنچه نزد خداست بسيار باشد سجود او و ركوع او، مراد اينست كه: هر كه رغبت كند در أجر و ثواب و ألطاف حق تعالى بايد كه نماز بسيار كند كه آن از عمده أسباب حصول آنهاست.