شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ١٣٩ - ٧٦٦٦ من توقر وقر
و بىتأمل و تفكر نكند سالم ماند، و هر كه در پى آن نباشد زود بمهالك و زيان و خسران افتد.
٧٦٦٢ من اكثر مل.
هر كه بسيار گويد ملول شوند مردم از او و ناخوش دارند او را.
٧٦٦٣ من تكثر بنفسه قل.
هر كه بسيار شمارد نفس خود را كم گردد، يعنى خود را بسيار شمارد و قوى و غالب داند باعتبار قوت و غلبه كه داشته باشد و متوسل بيارى و مدد حق تعالى نباشد، يا اين كه دوستان و هواداران فرا نگيرد زود كم گردد و خوار و مغلوب شود.
٧٦٦٤ من تهور ندم.
هر كه تهور كند پشيمان گردد، «تهور» انداختن خودست در مهالك بىتأمل و تدبر، و ظاهرست كه آدمى هر چند پرزور و پهلوان باشد هرگاه بىتأمل و تفكر و تدبير و تدبر خود را در مهالك اندازد زود زيان و خسران يابد و پشيمان گردد.
٧٦٦٥ من سأل علم.
هر كه سؤال كند بداند، مراد اينست كه هرگاه كسى چيزى را نداند بايد كه سؤال كند تا بداند و از اين سؤال ننگ نداشته باشد و آنرا عار نداند، از نادانى بايد ننگ داشت.
٧٦٦٦ من توقر وقر.
هر كه باوقار باشد توقير كرده شود، يعنى هر كه خود را باوقار دارد و سبكى نكند مردم نيز توقير او كنند و ادب او را نگاهدارند بخلاف كسى كه سبكى كند كه در نظر مردم سبك و بىوقع گردد و احترام او نكنند.