شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٩٦ - ٨٤٤٩ من تبع مناه كثر عناؤه
هر كه دراز گرداند اميد خود را فاسد گرداند عمل خود را، چنانكه از شرح فقره سابق ظاهر شد.
٨٤٤٦ من ذكر المنية نسى الامنية.
هر كه ياد كند منيت را فراموش كند أمنيت را «منيت» بمعنى مرگست و «أمنيت» بمعنى اميد و آرزو، چنانكه قبل از اين مذكور شد.
٨٤٤٧ من أخلص النية تنزه عن الدنية.
هر كه خالص گرداند نيت را پاكيزگى جويد از دنيه، مراد به «دنيه» أخلاق مذمومه و أعمال و أفعال ناشايست و بد است و مراد اينست كه أعمالى كه نيت در آنها خالص نباشد از براى خدا و آميخته بغرض ديگر باشد ناشايست و بد است، پس هر كه خالص كند نيت را پاكيزگى جويد از اين كه آن اعمال او بد و ناشايست باشد، و ممكن است كه خالص كردن نيت در طاعات و عبادات از براى خداى عز و جل سبب توفيق پاكيزگى از مطلق أخلاق و أعمال دنيه شود چنانكه در باره نماز حق تعالى فرموده كه: «نهى ميكند از فحشا و منكر» چنانكه قبل از اين مذكور شد.
٨٤٤٨ من كثر مناه قل رضاه.
هر كه بسيار شود آرزوهاى او كم شود رضاى او، يعنى رضا و خشنودى او به آن چه حق تعالى نصيب و بهره او كرده، زيرا كه تا بآرزوهاى خود نرسد راضى و خشنود نشود و غالب اينست كه بهر آرزوئى كه برسد آرزوى ديگر كند و همچنين پس كم مىشود كه او راضى و خشنود گردد.
٨٤٤٩ من تبع مناه كثر عناؤه.
هر كه پيروى كند آرزوهاى خود را بسيار باشد تعب او.