شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ١٩٤ - ٧٩٤٨ من أطلق غضبه تعجل حتفه
بمعنى مرگ نباشد بلكه بمعنى مدت عمر باشد و معنى اين باشد كه: هر كه نگهبانى و حفظ كند مدت عمر خود را كوتاه مىگرداند اميد خود را از ترس اين كه مبادا اميد دراز كوتاه گرداند آن را.
٧٩٤٥ من رغب فيما عند الله اخلص عمله.
هر كه رغبت كند در آنچه نزد خداست خالص گرداند عمل خود را، يعنى اگر كسى خواهد آنچه را نزد خداست از اجر و ثواب اعمال بايد كه خالص گرداند عمل خود را از براى خدا و آميخته بغرض ديگر از ريا و غير آن نسازد و اگر نه اجرى از براى آن نباشد.
٧٩٤٦ من عرف نفسه عرف ربه.
هر كه بشناسد نفس خود را بشناسد پروردگار خود را، اين فقره مباركه قبل از اين نيز مذكور شد و مراد چنانكه مذكور شد يا اينست كه هر كه نفس خود را بشناسد پروردگار خود را بشناسد باعتبار اين كه از شناخت خود پى بوجود پروردگار خود و علم و قدرت او مىتوان برد چنانكه در كتب كلاميه استدلال كردهاند، و يا اين كه وجود پروردگار بمرتبهايست از ظهور كه همين كه كسى خود را بشناسد وجود او را نيز بداند و الله تعالى يعلم.
٧٩٤٧ من كثر ضحكه مات قلبه.
هر كه بسيار باشد خنده او مرده باشد دل او، زيرا كه خنده بسيار كسى كند كه او را غفلتى باشد از مرگ و عقبات و أهوال قيامت، يا پروائى نباشد، و بر هر تقدير ظاهرست كه دل او حيات حقيقى معنوى نخواهد داشت.
٧٩٤٨ من أطلق غضبه تعجل حتفه.
هر كه رها كند خشم خود را شتاب كند مرگ او، مراد به «رها كردن