شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٤٤٦ - ٩١١١ من أوسع الله عليه نعمة وجب عليه أن يوسع الناس انعاما
٩١٠٤ من مدح نفسه ذبحها.
هر كه ستايش كند نفس خود را بكشد آن را، زيرا كه اين عجب و خودبينى است كه سبب هلاكت معنوى مىشود.
٩١٠٥ من كثر شكره كثر خيره.
هر كه بسيار شود شكر او بسيار شود خير او، يعنى مال او.
٩١٠٦ من قل شكره زال خيره.
هر كه كم باشد شكر او زايل شود خير او، يعنى مال او.
٩١٠٧ من لم يحسن فى دولته خذل فى نكبته.
هر كه احسان نكند در دولت خود ترك يارى كرده شود در نكبت خود، يعنى چون بنكبت افتد كسى اعانت و يارى او نكند.
٩١٠٨ من شمت بزلة غيره شمت غيره بزلته.
هر كه شماتت كند بلغزش غير خود شماتت كند غير او بلغزش او، يعنى بجزاى آن شماتت او لغزشى از او نيز صادر شود كه ديگران شماتت كنند بآن.
٩١٠٩ من بخل على المحتاج بما لديه كثر سخط الله عليه.
هر كه بخيلى كند بر محتاج به آن چه نزد او باشد بسيار شود خشم خدا بر او.
٩١١٠ من كانت الدنيا همه طال يوم القيامة شقاؤه و غمه.
هر كه بوده باشد دنيا عزم او دراز كشد روز قيامت بدبختى او و غم او.
٩١١١ من أوسع الله عليه نعمة وجب عليه أن يوسع الناس انعاما.