شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٧٠ - ٨٣٠٩ من حسنت مساعيه طابت مراعيه
هر كه لازم باشد طمع را يعنى از آن جدا نشود، نيابد پرهيزگارى را، يعنى نمىشود كه طمع و حرص زياد آدمى را مرتكب امورى چند نسازد كه منافى پرهيزگارى باشد.
٨٣٠٥ من استدام رياضة نفسه انتفع.
هر كه دايم دارد رياضت نفس خود را سود يابد، مراد به «رياضت نفس» چنانكه مكرر مذكور شد رام كردن آنست باطاعت و انقياد حق تعالى و فروتنى كردن در درگاه او و با مردم نيز.
٨٣٠٦ من اتعظ بالعبر ارتدع.
هر كه پند گيرد بعبرتها باز ايستد، يعنى از ستم و ظلم و آنچه از بدى عاقبت آن عبرت گرفته، و غرض ترغيب در عبرت گرفتن است و اين كه آن باعث باز ايستادن از بديها مىشود.
٨٣٠٧ من انتظر العاقبة صبر.
هر كه انتظار كشد عاقبت را صبر كند، يعنى هر كه نيكوئى عاقبت خود را خواهد و انتظار آن كشد صبر كند در مصيبتها و بلاها، زيرا كه صبر در آنها باعث نيكوئى عاقبتست.
٨٣٠٨ من سلم أمره الى الله استظهر.
هر كه تسليم كند كار خود را بسوى خدا يعنى واگذارد باو قوىپشت گردد.
٨٣٠٩ من حسنت مساعيه طابت مراعيه.
هر كه نيكو باشد مساعى او، يعنى سعيهاى او نيكو باشد مراعى او، يعنى چراگاههاى او يعنى منازل او در بهشت.