شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٣٧٢ - ٨٨٠٦ من بلغ غاية ما يحب فليتوقع غاية ما يكره
هر كه بگشايد پرده برادر خود را گشوده شود عورتهاى خانه او، يعنى ظاهر شود بر مردم آنچه بايد كه پوشيده باشد از احوال اهل خانه او، و در بعضى نسخهها «بنيه» بجاى «بيته» است و بنا بر اين ترجمه اينست كه: گشوده شود عورتهاى پسران او، و اين با سجع «أخيه» اوفقست.
٨٨٠٣ من اقتصر فى أكله كثرت صحته و صلحت فكرته.
هر كه اقتصار كند در خوردن خود بسيار باشد صحت او و شايسته باشد فكرت او، مراد به «اقتصار در آن» كم خوردنست و اكتفاى بآن و تجاوز نكردن از آن بقدر سيرى يا زياد بر آن.
٨٨٠٤ من عمى عن زلته استعظم زلة غيره.
هر كه كور باشد از لغزش خود عظيم شمارد لغزش غير خود را، مراد اينست كه كسى عظيم مىشمارد لغزش ديگرى را كه متوجه احوال خود نباشد و نابينا باشد از لغزشهاى خود و اگر نه هر كس بغير معصوم چندان لغزش دارد كه اگر متوجه شود به آنها عظيم نمىشمارد لغزشى را كه از ديگرى بيند.
٨٨٠٥ من ترك العجب و التوانى لم ينزل به مكروه.
هر كه ترك كند خود بينى و سستى را فرو نيايد باو مكروهى، مراد اينست كه مكروهات اخروى همه از يكى از دو چيز ناشى مىشود، يكى سستى و كاهلى در اطاعت و فرمانبردارى حق تعالى، و ديگرى عجب و خودبينى آوردن باطاعت و انقياد خود، هر كه سستى و كاهلى نكند و عجب و خودبينى بهم نرساند هيچ مكروهى در آخرت باو نرسد.
٨٨٠٦ من بلغ غاية ما يحب فليتوقع غاية ما يكره.