شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٨٢ - ٨٣٧٦ من رضى بالدنيا فاتته الآخرة
هر كه عمل كند بفرمانهاى خدا جمع كند مزد خير را.
٨٣٧٣ من أمن المكر لقى الشر.
هر كه ايمن باشد از مكر برخورد بشر، مراد «ايمنى» از مكر خداى عز و جل است يعنى از سلوكى كه گاهى با گنهكاران ميكند شبيه بمكر و بصورت آن، و آن اينست كه گنهكارى كه بسبب بزرگى گناه او يا بسيارى آن كه اهليت لطف و مرحمت نداشته باشد واگذارد او را، و هر چند گناه كند ببلائى كه باعث آگاهى او شود گرفتار نسازد تا اين كه چون از حد گذرد او را ببلائى عظيم گرفتار سازد، يا اين كه او را تا در دنياست واگذارد و نعمت دهد تا در آخرت بعذاب وخيم مبتلا گردد، و مراد از اين فقره مباركه اينست كه آدمى كه بىگناه نمىباشد مگر اين كه معصوم باشد بايد كه بوفور نعمتهاى خدا بر او و نفرستادن بلائى بسوى او مغرور نشود و بسبب اين گناه در نظر او سهل نگردد و احتمال اين دهد كه اين بعنوان مكر باشد كه اگر ايمن باشد از آن و احتمال آن ندهد و عمل كند آن را بر لطف و مرحمت خدا نسبت باو با وجود گناهان برخورد بشر يعنى برسد بجزاى بد در دنيا يا آخرت نعوذ بالله منه.
٨٣٧٤ من عمل بطاعة الله ملك.
كه عمل كند بفرمانبردارى خدا مالك شود، يعنى سعادت و نيكبختى را.
٨٣٧٥ من أمن مكر الله هلك.
هر كه ايمن گردد از مكر خدا هلاك گردد، چنانكه در شرح فقره سابق سابق مذكور شد.
٨٣٧٦ من رضى بالدنيا فاتته الآخرة.
هر كه راضى گردد بدنيا فوت شود او را آخرت.