شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ١٧١ - ٧٨٢٧ من استنصحك فلا تغشه
٧٨٢١ من عصى الله ذل قدره.
هر كه نافرمانى كند خدا را خوار شود قدر او، يعنى در دنيا و آخرت.
٧٨٢٢ من كثر كلامه زل.
هر كه بسيار باشد سخن گفتن او بلغزد، زيرا كه نمىشود كه در سخن بسيار خطا و سهوى نشود، و ممكن است كه لغزيدن او باعتبار همان اصل بسيار گفتن باشد، زيرا كه باعث ملالت مردم مىشود و تنفر ايشان از او.
٧٨٢٣ من كثر تغضبه مل.
هر كه بسيار باشد بغضب آمدن او ملول شوند مردم از او و ناخوش دارند او را، و ممكن است كه «مل» بصيغه معلوم خوانده شود و معنى اين باشد كه او خود ملول شود، يعنى اكثر اوقات ملول و دلتنگ باشد.
٧٨٢٤ من اتقى الله وقاه.
هر كه بترسد از خدا نگاه دارد خدا او را.
٧٨٢٥ من توكل على الله كفاه.
هر كه توكل كند بر خدا كفايت كند خدا او را، يعنى كارگزارى كند امور او را چنانكه مكرر مذكور شد.
٧٨٢٦ من اعتصم بالله نجاه.
هر كه چنگ در زند بخدا يعنى متوسل شود باو، رستگارى دهد خدا او را.
٧٨٢٧ من استنصحك فلا تغشه.
هر كه طلب نصيحت كند از تو پس غش مكن با او، يعنى هرگاه كسى مشورت كند با تو و طلب اين كند كه با او خالص باشى و آنچه خير او را در آن دانى