شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩٨ - حكايت امرء القيس كه پادشاه عرب بود و به صورت عظيم به جمال بود،

چونكه با حق متصل گرديد جان‌

ذكر آن اين است و ذكر اينست آن‌

خالى از خود بود و پر از عشق دوست‌

پس ز كوزه آن تلابد كه در اوست‌

خنده بوى زعفران وصل داد

گريه بوهاى پياز آن بعاد

هريكى را هست در دل صد مراد

اين نباشد مذهب عشق و وداد

يار آمد عشق را روز آفتاب‌

آفتاب آن روى را همچون نقاب‌

آنكه نشناسد نقاب از روى يار

عابد الشمس است دست از وى بدار

روز او و روزى عاشق هم او

دل هم او دلسوزى عاشق هم او

ماهيان را نقد شد از عين آب‌

نان و آب و جامه و دارو و خواب‌

همچو طفل است او ز پستان شير گير

او نداند در دو عالم غير شير

طفل داند هم نداند شير را

راه نبود اين طرف تدبير را

گيج كرد اين گردنامه روح را

تا بيابد فاتح و مفتوح را

گيج نبود در روش بلك اندر او

حاملش دريا بود نه سيل و جو

چون بيابد او؟ كه يابد گم شود

همچو سيلى غرفه قلزم شود

دانه گم شد آنگهى او تين بود

تا نمردى زر ندادم اين بود

از ميان رفت آن منى و آن توئى‌

شد يكى مقصود و بيرون شد دوئى‌