شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٠ - حكايت آن عاشق كه شب بيامد بر اميد وعده معشوق، بد آن وثاقى كه اشارت كرده بود، و بعضى از شب منتظر ماند و خوابش بربود معشوق آمد بهر انجاز وعده، او را خفته يافت جيبش پر جوز كورد و او را خفته گذاشت و بازگشت

حى و قيوم: (دو صفت است از صفت هاى حق تعالى) زنده و قائم به خود.

ندانم ها: كنايت از شك و ترديدها.

تلون: دگرگون گشتن و حالات مختلف داشتن، تلوين.

(نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٤٨٤/ ٢) استوا: كنايت از تعادل كه از ورود حالت هاى مختلف دگرگون نگردد و ثابت ماند و آن حالت سالكان راست.

نارى: كه در آتش شهوت سوخته مى شود. درخور سوختن به آتش‌. وقودها الناس و الحجارة. (بقره، ٢٤) ارض الله واسع: كنايت از ماوراى جهان طبيعت. گرفته از قرآن كريم است: أ لم تكن أرض الله واسعة فتهاجروا فيها. (نساء، ٩٧)

چون عشق را قبله كردى، در آتش آن خواهى سوخت سپس با آن زنده خواهى بود. از دودلى و تلون خواهى رهيد و به جهان حى و قيومى خواهى رسيد. آنگاه از مستى شهوت گريزان خواهى شد و مست حق خواهى گشت و مستى بخش به ديگران. مست شهوت هزاران اند و مستان حق اگر بسيار باشند يك تن اند كه «المؤمنون كنفس واحدة.» و نزد حق عزيزان، اما بدين نيز قناعت مكن و گامى بالاتر نه تا به ارض الله واسع برسى.