شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٩ - متوفى شدن بزرگين از شه زادگان و آمدن برادر ميانين به جنازه برادر كه آن كوچكين صاحب فراش بود از رنجورى، و نواختن پادشاه ميانين را تا او هم لنگ احسان شده، ماند پيش پادشاه، صد هزار از غنايم غيبى و عينى بدو رسيد از دولت و نظر آن شاه، مع تقرير بعضه

ميوه گر كهنه شود تا هست خام‌

پخته نبود غوره گويندش به نام‌

گر شود صد ساله آن خام ترش‌

طفل و غوره است او بر هر تيزهش‌

گرچه باشد مو و ريش او سپيد

هم در آن طفلى خوف است و اميد

كه رسم يا نارسيده مانده ام‌

اى عجب با من كند كزم آن كرم‌

با چنين ناقابلى و دوريى‌

بخشد اين غوره مرا انگوريى؟

نيستم اوميدوار از هيچ سو

وآن كرم مى گويدم لا تيأسوا

دائما خاقان ما كرده است طو

گوشمان را مى كشد لا تقنطوا

گرچه ما در نااميدى در گويم‌

چون صلا زد دست اندازان رويم‌

دست اندازيم چون اسبان سيس‌

در دويدن سوى مرعاى انيس‌

گام اندازيم و آنجا گام نى‌

جام برداريم و آنجا جام نى‌

زآنكه آنجا جمله اشيا جانى است‌

معنى اندر معنياند معنى است‌

هست صورت سايه، معنى آفتاب‌

نور بى سايه بود اندر خراب‌

چونكه آنجا خشت بر خشتى نماند

نور مه را سايه زشتى نماند

خشت اگر زرين بود بر كندن است‌

چون بهاى خشت وحى و روشنى است‌

كوه بهر دفع سايه مندك است‌

پاره گشتن بهر اين نور اندك است‌

بر برون كه چو زد نور صمد

پاره شد تا در درونش هم زند

گرسنه چون بر كفش زد قرص نان‌

واشكافد از هوس چشم و دهان‌

صدهزاران پاره گشتن ارزد اين‌

از ميان چرخ برخيز اى زمين‌

تا كه نور چرخ گردد سايه سوز

شب ز سايه توست اى ياغى روز

اين زمين چون گاهواره طفلكان‌

بالغان را تنگ مى دارد مكان‌

بهر طفلان حق زمين را مهد خواند

در گواره شير بر طفلان فشاند

خانه تنگ آمد از اين گهواره ها

طفلكان را زود بالغ كن شها