شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٧ - متوفى شدن بزرگين از شه زادگان و آمدن برادر ميانين به جنازه برادر كه آن كوچكين صاحب فراش بود از رنجورى، و نواختن پادشاه ميانين را تا او هم لنگ احسان شده، ماند پيش پادشاه، صد هزار از غنايم غيبى و عينى بدو رسيد از دولت و نظر آن شاه، مع تقرير بعضه

از خميرى اشتر و شيرى پزند

كودكان از حرص آن كف مى گزند

شير و اشتر نان شود اندر دهان‌

در نگيرد اين سخن با كودكان‌

كودك اندر جهل و پندار و شكى است‌

شكر بارى قوت او اندكى است‌

طفل را استيزه و صد آفت است‌

شكر اين كه بى فن و بى قوت است‌

واى از اين پيران طفل نااديب‌

گشته از قوت بلاى هر رقيب‌

چون سلاح و جهل جمع آيد به هم‌

گشت فرعونى جهان سوز از ستم‌

شكر كن اى مرد درويش از قصور

كه ز فرعونى رهيدى وز كفور

شكر كه مظلومى و ظالم نه اى‌

آمن از فرعونى و هر فتنه اى‌

اشكم تى لاف اللهى نزد

كآتشش را نيست از هيزم مدد

اشكم خالى بود زندان ديو

كش غم نان مانع است از مكر و ريو

اشكم پر لوت دان بازار ديو

تاجران ديو را در وى غريو

تاجران ساحر لاشى فروش‌

عقل ها را تيره كرده از خروش‌

خم روان كرده ز سحرى چون فرس‌

كرده كرباسى ز مهتاب و غلس‌

چون بريشم خاك را بر مى تنند

خاك در چشم مميز مى زنند

چندلى را رنگ عودى مى دهند

بر كلوخيمان حسودى مى دهند

پاك آنكه خاك را رنگى دهد

همچو كودكمان بر آن جنگى دهد

دامنى پر خاك ما چون طفلكان‌

در نظرمان خاك همچون زر كان‌

طفل را با بالغان نبود مجال‌

طفل را حق كى نشاند با رجال‌