شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩١ - متوفى شدن بزرگين از شه زادگان و آمدن برادر ميانين به جنازه برادر كه آن كوچكين صاحب فراش بود از رنجورى، و نواختن پادشاه ميانين را تا او هم لنگ احسان شده، ماند پيش پادشاه، صد هزار از غنايم غيبى و عينى بدو رسيد از دولت و نظر آن شاه، مع تقرير بعضه

منطقى كز وحى نبود ...: آنچه جز از مصدر ذات احديت و به وسيله پيمبران او رسيده باشد نتوان بر آن اعتماد كرد.

هبا: هباء: غبار.

اى خواجه: مطلق شنونده يا خواننده مقصود است.

اول و النجم: اشارت است به آيه هاى ٣ و ٤ و ٥ سوره نجم كه درباره رسول ٦ است‌. و ما ينطق عن الهوى. إن هو إلا وحي يوحى. علمه شديد القوى‌. علمى كه از جانب خدا افاضه شده باشد بيان دارنده حقيقت است و آنچه از راه استدلال منطقى به دست آيد تمام حقيقت نيست. اما آن را به ضرورت بايد فراگرفت چنانكه در بيت بعد فرمايد.

ياس: يأس، نوميدى.

جسميان: آنان كه خودى را رها نكرده و با حق يكى نشده اند. آنان كه از شناخت حقيقت محروم اند.

تحرى: كوشش است براى يافتن حقيقت.

قياس: در اصطلاح فلسفى ترتيب دو مقدمه (صغرى و كبرى) است براى گرفتن نتيجه و در اصطلاح فقهى جارى كردن حكم موضوعى است بر موضوع ديگر كه مشابه آن باشد