شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦٣ - رفتن قاضى به خانه زن جوحى و حلقه زدن جوحى به خشم بر در و گريختن قاضى در صندوق الى آخره

عاشقى كو در غم معشوق رفت‌

گرچه بيرون است در صندوق رفت‌

عمر در صندوق برد از اندهان‌

جز كه صندوقى نبيند از جهان‌

آن سرى كه نيست فوق آسمان‌

از هوس او را در آن صندوق دان‌

چون ز صندوق بدن بيرون رود

او ز گورى سوى گورى مى شود

اين سخن پايان ندارد قاضيش‌

گفت اى حمال و اى صندوق كش‌

از من آگه كن درون محكمه‌

نايبم را زودتر با اين همه‌

تا خرد اين را به زر زين بى خرد

همچنين بسته به خانه ما برد

اى خدا بگمار قومى روحمند

تا ز صندوق بدنمان واخرند

خلق را از بند صندوق فسون‌

كى خرد؟ جز انبيا و مرسلون‌

از هزاران يك كسى خوش منظر است‌

كه بداند كو به صندوق اندر است‌

او جهان را ديده باشد پيش از آن‌

تا بدان ضد اين ضدش گردد عيان‌

زين سبب كه علم ضاله مؤمن است‌

عارف ضاله خود است و موقن است‌

آنكه هرگز روز نيكو خود نديد

او در اين ادبار كى خواهد طپيد

يا به طفلى در اسيرى اوفتاد

يا خود از اول ز مادر بنده زاد

ذوق آزادى نديده جان او

هست صندوق صور ميدان او

دائما محبوس عقلش در صور

از قفص اندر قفص دارد گذر

منفذش نه از قفص سوى علا

در قفص ها مى رود از جا به جا

در نبى ان استطعتم فانفذوا

اين سخن با جن و انس آمد ز هو