شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧٣ - حكايت آن دو برادر يكى كوسه و يكى امرد در عزب خانه اى خفتند شبى اتفاقا امرد خشت ها بر مقعد خود انبار كرد عاقبت دباب دب آورد و آن خشت ها را به حيله و نرمى از پس او برداشت، كودك بيدار شد ه جنگ، كه اين خشت ها كو كجا بردى و چرا بردى، او گفت تو اين خشت ه

عقل باشد آمنى و عدل جو

بر زن و بر مرد، اما عقل كو؟

ور گريزم من روم سوى زنان‌

همچو يوسف افتم اندر افتتان‌

يوسف از زن يافت زندان و فشار

من شوم توزيع بر پنجاه دار

آن زنان از جاهلى بر من تنند

اولياشان قصد جان من كنند

نه ز مردان چاره دارم نه از زنان‌

چون كنم كه نى ا اينم نه از آن‌

بعد از آن كودك به كوسه بنگريست‌

گفت او باآن دو مو از غم برى است‌

فارغ است از خشت و از پيكار خشت‌

وز چو تو مادر فروش كنك زشت‌

بر زنخ سه چار مو بهر نمون‌

بهتر از سى خشت گرداگرد كون‌

ذره اى سايه عنايت بهتر است‌

از هزاران كوشش طاعت پرست‌

زآنكه شيطان خشت طاعت بركند

گر دو صد خشت است خو را ره كند

خشت اگر پر است بنهاده تو است‌

آن دو سه مو از عطاى آن سو است‌

در حقيقت هر يكى مو زآن كهى است‌

كآن امان نامه صله شاهنشهى است‌