شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧١ - حكايت آن دو برادر يكى كوسه و يكى امرد در عزب خانه اى خفتند شبى اتفاقا امرد خشت ها بر مقعد خود انبار كرد عاقبت دباب دب آورد و آن خشت ها را به حيله و نرمى از پس او برداشت، كودك بيدار شد ه جنگ، كه اين خشت ها كو كجا بردى و چرا بردى، او گفت تو اين خشت ه

امردى و كوسه اى در انجمن‌

آمدند و مجمعى بد در وطن‌

مشتقل ماندند قوم منتجب‌

روز رفت و شد زمانه ثلث شب‌

زآن عزب خانه نرفتند آن دو كس‌

هم بخفتند آن سو از بيم عسس‌

كوسه را بد بر زنخدان چار مو

ليك همچون ماه بدرش بود رو

كودك امرد به صورت بود زشت‌

هم نهاد اندر پس ككون بيست خشت‌

لوطيى دب برد شب در انبهى‌

خشت ها را نقل كرد آن مشتهى‌

دست چون بر وى زد او از جا بجست‌

گفت هى تو كيستى اى سگ پرست‌

گفت اين سى خشت چون انباشتى‌

گفت تو سى خشت چون برداشتى‌

كودك بيمارم و از ضعف خود

كردم اينجا احتياط و مرتقد

گفت اگر دارى ز رنجورى تفى‌

چون نرفتى جانب دارالشفا

يا به خانه يك طبيبى مشفقى‌

كه گشادى از سقامت مغلقى‌

گفت آخر من كجا دانم شدن‌

كه به هرجا مى روم من ممتحن‌

چون تو زنديقى پليدى ملحدى‌

مى بر آرد سر به پيشم چون ددى‌

خانقاهى كه بود بهتر مكان‌

من نديدم يك دمى در وى امان‌

رو به من آرند مشتى حمزه خوار

چشم ها پر نطفه كف خايه فشار

وآنكه ناموسى است خود از زير زير

غمزه دزدد مى دهد مالش به كير

خانقه چون اين بود بازار عام‌

چون بود خر گله و ديوان خام‌