شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨٩ - توزيع كردن پاى مرد در جمله شهر تبريز و جمع شدن اندك چيز، و رفتن آن غريب به تربت محتسب به زيارت و اين قصه را بر سر گور او گفتن به طريق نوحه الى آخره

خواجه: مخاطب محتسب تبريزى است كه در گور خفته بود.

چوپانى: كنايت از رعايت، يارى مستمندان.

شانى: شانى‌ء: نكوهنده، دشمن دارنده.

آنجا: عالم آخرت.

سرورى جاودانه بخشيدن: چنانكه در قرآن كريم است: هل جزاء الإحسان إلا الإحسان‌ (. رحمن، ٦٠) نيز نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٤٠٣/ ٣.

ايفا: پرداختن، وفا كردن.

درد صاف شدن: كنايت از رنج برخاستن. (وام مرا بپردازى و خاطر تيره ام را روشن سازى.) مفضل: بخشنده.

زير طين: خفته در گور. زير خاك. (چگونه چون تو كه در بزرگى چون جهانى، مرده و در خاك خفته است.) حاش لله: نزديك است بدآنچه انورى در ستايش سنجر سروده است:

اظهار درد مرد وامدار است به گور محتسب تبريز و بر شمردن نيكى هاى او كه او را به گنج خود مى برد و مال بدو مى بخشيد و از فاقه مى رهانيد.