شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٣ - صبر فرمودن خواجه مادر دختر را كه غلام را زجر مكن من او را بى زجر از اين طمع باز آرم، كه نه سيخ سوزد نه كباب خام ماند

جمعيت كردن: كنايت از مهمانى دادن.

فرج: نام غلامك هندو.

وصلت: پيوند، عروسى.

گال: فرياد. فريب. (ظاهرا فرهنگ ها اين دو معنى را از اين كاربرد گرفته اند.) «گاله زدن» در بعض لهجه ها، فرياد كردن و پى در پى دست بر دهان كوفتن است بيشتر به عنوان تمسخر.

گردك: خرگاه.

شب گردك: شب حجله. شب رفتن داماد نزد عروس.

حنى: حنا. كه در گذشته يكى از وسيله هاى آرايش بود و بر دست و پا مى بستند.

ماكيان نمودن و خروس دادن: كنايت ازتقلب در معاملت كردن. خوب را نشان دادن و بد را به جاى خوب فروختن.

كنگ: امرد قوى جثه. (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣١٤١/ ٢) هندو: كنايت از غلام خواجه.

تونيان: جمع تونى: تون تاب: گلخن تاب. تونيان در تون حمام مى خوابيدند و «دلق تونيان» كنايت از پاره بودن. معمولا روپوش آنان ژنده و پاره پاره بود.

فسوس: (به معنى مفعولى) فسوس شده، مسخره شده، و كنايت از «غلام» است.

ده دادن: ده انگشت را گشاده به سوى كسى فرود آوردن. به معنى «خاك بر سرت.» گنده پير: مؤلف المنهج القوى براى مستند اين بيت روايتى آورده و در احاديث مثنوى‌