شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٧ - منادى كردن سيد ملك ترمد كه هر كه در سه يا چهار روز به سمرقند رود به فلان مهم، خلعت و اسب و غلام و كنيزك و چندين زر دهم، و شنيدن دلقك خبر اين منادى در ده، و آمدن به اولاقى نزد شاه كه من بارى نتوانم رفتن

وهم در وهم و خيال اندر خيال‌

شاه را تا خود چه آيد از نكال‌

كه دل شه با غم و پرهيز بود

زآنكه خوارمشاه بس خون ريز بود

بس شهان آن طرف را كشته بود

يا به حيله يا به سطوت آن عنود

اين شه ترمد از او در وهم بود

وز فن دلقك خود آن وهمش فزود

گفت زوتر بازگو تا حال چيست‌

اين چنين آشوب و شور تو ز كيست‌

گفت من در ده شنيدم آنكه شاه‌

زد منادى بر سر هر شاه راه‌

كه كسى خواهم كه تازد در سه روز

تا سمرقند و دهم او را كنوز

من شتابيدم بر تو بهر آن‌

تا بگويم كه ندارم آن توان‌

اين چنين چستى نيايد از چو من‌

بارى اين اوميد را بر من متن‌

گفت شه لعنت بر اين زوديت باد

كه دو صد تشويش در شهر اوفتاد

از براى اين قدر اى خام ريش‌

اتش افكندى در اين مرج وحشيش‌

همچو اين خامان با طبل و علم‌

كه الاقانيم در فقر و عدم‌