شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٢ - رجوع كردن به قصه قبه و گنج

خواهى شد اما من خود مى گويم و خود مى شنوم.

صورت درويش ...: به ظاهر داستان درويش باز گرد و داستان او را بگو.

گروه: شارحان آن را درويشان معنى كرده اند و متوجه نبوده اند كه سخن از صورت درويش است نه حقيقت آن. گروه رنج كيش، دنيا پرستان اند كه زهر دنيا را مى نوشند و بيت هاى بعد مؤيد اين نظر است.

چشمه راحت: كنايت از عنايت الهى، همچنين افاضت اولياى حق كه از حق مدد مى گيرد. دنيا پرستان لياقت بهره گيرى از چنين نعمت را ندارند و از آن محروم اند.

زهر قاتل: استعارت از نعمت هاى دنياوى كه: «المال حية والجاه اضر منه.» (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٩٣٠/ ٢) خاك ها پر كرده ...: مى كوشند تا با طعنه زنى اولياى حق را از تبليغ و هدايت باز دارند.

مكتنس: روفته. كنايت از پايان يافته. بند آمده. (چشمه فيض اوليا بند نخواهد آمد، براى مخالفان بسته است و براى خواهندگان پيوسته جوشان.) مشتها: مشتهى: آرزو، خواسته.

خاك خوار: دنيا جو.

خاك: استعارت از لذت هاى دنياوى و «آب» اشارت از نعمت هاى آن جهانى است.

اژدها را متكا داشتن: مال دنيا را كه چون مار است پشتوانه خود گرفتن.