شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩٢ - قصه آن گنج نامه كه پهلوى قبه اى روى به قبله كن و تير در كمان نه، بينداز، آنجا كه افتد گنج است

ديد در خواب او شبى و خواب كو

واقعه بى خواب صوفى راست خو

هاتفى گفتش كه اى ديده تعب‌

رقعه اى در مشق وراقان طلب‌

خفيه زآن وراق كت همسايه است‌

سوى كاغذ پاره هاش آور تو دست‌

رقعه اى شكلش چنين رنگش چنين‌

پس بخوان آن را به خلوت اى حزين‌

چون بدزدى آن زوراق اى پسر

پس برون رو ز انبهى و شور و شر

تو بخوان آن را به خود در خلوتى‌

هين مجو در خواندن آن شركتى‌

ور شود آن فاش هم غمگين مشو

كه نيابد غير تو زآن نيم جو

ور كشد آن دير، هان زنهار تو

ورد خود كن دم به دم لاتقنطوا

اين بگفت و دست خود آن مژده ور

بر دل او زد كه رو زحمت ببر

چون به خويش آمد ز غيبت آن جوان‌

مى نگنجيد از فرح اندر جهان‌

زهره او بر دريدى از قلق‌

گر نبودى رفق و حفظ و لطف حق‌

يك فرح آن كز پس شصد حجاب‌

گوش او بشنيد از حضرت جواب‌

از حجب چون حس سمعش درگذشت‌

شد سرافراز و ز گردون برگذشت‌

كه بود كآن حس چشمش ز اعتبار

زآن حجاب غيب هم يابد گذار

چون گذاره شد حواسش از حجاب‌

پس پياپى گرددش ديد و خطاب‌

جانب دكان وراق آمد او

دست مى برد او به مشقش سو به سو

پيش چشمش آمد آن مكتوب زود

با علاماتى كه هاتف گفته بود

در بغل زد گفت خواجه خير باد

اين زمان وا مى رسم اى اوستاد

رفت كنج خلوتى وآن را بخواند

وز تحير واله و حيران بماند