شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٩ - مضاحك گفتن درزى و ترك را از قوت خنده بسته شدن دو چشم تنگ او و فرصت يافتن درزى

چابكى كه جز خدا كسى كار او را نديد.) از حد بردن: از اندازه گذشتن. پى در پى معصيت كردن. (هر چيز بر حق تعالى آشكار است و بر بنده مى پوشاند كه ستارالعيوب است، ليكن چون بنده از حد بگذراند او را رسوا گرداند.) از دل رفتن: فراموش كردن.

دعوى پيشانه: نگاه كنيد به: بيت ١٦٨٠ ١٦٧٩/ ٦.

لاغ گفتار خنده آور.

اچى: اچى: برادر كلان. (ديوان لغات الترك) و مقصود از «اچى» خياط است.

مغتذا: غذاى مطلوب. (لاغ گفتن تو خوشايند طبع من است.) خندمين: خنده آور.

نيفه: جايى است در شلوار كه بند از آن گذرانند و در اين بيت «بر نيفه زدن» كنايت از پنهان كردن است در شلوار.

مولهه: شيفته شده.

شاخ: پاره، تكه.

در باقى كردن: تمام كردن. پايان دادن. كنار نهادن. «چون مال ديوانى نقصان گرفت و غربا تجارت كازرون در باقى نهادند.» (فارسنامه ابن بلخى، ص ١٤، به نقل از لغت نامه) مولع: آزمند، حريص.

غبين: زيان، غبن.

ترك و درزى و لاغ گفتن او رمز بى خبران و افسانه جهان است كه همه را به خود سرگرم كرده رخت عمر را مى دزدد و آنان سرگرم فريب اويند.